شهر كوفه، در عصر امام حسین(ع) از شهرهای تازه تأسیس و پرجمعیت عراق و جهان اسلام بود و بیش از چهار سال مقر خلافت امام علی بن ابی طالب(ع) و كانون شیعیان مخلص و وفادار آن حضرت به شمار می آمد. مؤمنان و دوستداران اهل بیت(ع) در این شهر، در پیروی از امامان معصوم(ع) و فداكاری در راه اهداف آنان، همیشه پیش تاز و پر تحرك بودند؛ گرچه وجود افرادی دو چهره، منافق و سست ایمان در میان آن ها، در مواقع حساس و خطرناك، زیان های زیادی متوجه اهل بیت(ع) نمود، ولی با این حال، شیعیان و محبان اهل بیت(ع) در این شهر، همیشه مورد توجه اهل بیت(ع) و حساسیت دشمنان اهل بیت(ع) و زمامداران غاصب عصر خویش قرار داشتند.

اهالی كوفه پس از آن كه از هجرت اعتراض آمیز اباعبدالله الحسین(ع) از مدینه منوره به مكه معظمه با خبر شدند، انجمن های چندی برگزار كرده و به این نتیجه رسیدند كه آن حضرت را به كوفه دعوت كرده و وی را یاری دهند و بار دیگر شاهد عدالت علوی، از سوی امام حسین(ع) در این شهر باشند.

به هر روی، نخستین نامه كوفیان در دهم ماه مبارك رمضان سال 60 قمری به دست امام حسین(ع) رسید و از آن پس، نامه های فراوان دیگری پی در پی به محضر آن حضرت ارسال می شد. در برخی از این نامه ها آمده بود: امّا بعد، باغ های كوفه سبز و خرم گشته و میوه های آن رسیده است. هرگاه اراده ات تعلق گرفت، با لشگریان پیروزت به سوی ما بیا.

در نامه دیگر آمده بود: امّا بعد، با سرعت و به زودی به سوی ما حركت كن كه همه، چشم انتظار توییم و به غیر تو كس دیگر را نمی خواهیم.

امام حسین(ع) در آغاز، سكوت اختیار كرد و پاسخی به نامه های كوفیان نداد، تا این كه نامه های آنان به حدود دوازده هزار نامه كه پای هر یك از آن ها را چندین نفر و یا ده ها نفر امضا كرده بودند، رسید. در آن زمان به آنان پاسخ مثبت داد و درخواستشان را پذیرفت، و بدینسان آغاز نهضت کربلاء و انقلاب جهانی حسینی (ع)  رقم خورد و خون در سراسر تاریخ بر شمشیر غلبه کرد ، عاشوراییان تاریخ جبهه ای واحد شدند و کربلاییان تاریخ نیز جبهه ای دیگر و اینک نیز زمانی دیگر ، یا باید حسنی بود و شهید شد و یا باید زینبی ماند ، پیام عاشورا را رساند ....

نظرات

نام *
ايميل
وب‌سايت
كد   

ارسال نظر