از بهانه هایى که توسط وهّابیّت مطرح و در سال هاى اخیر توسّط آنان به شدت تبلیغ و ترویج مى شود و از عقاید مسلّم انحرافى آنان به شمار مى آید ، عدم جواز توسّل به رسول خدا(صلى الله علیه وآله)، اهل بیت آن حضرت و به طور کلّى اولیاى الهى است .

آموزه هاى فرقه ى وهابّى نه تنها توسّل به آن ذوات مقدس را جایز نمى داند ، بلکه آن را شرک مى شمرد ، متوسّل را مشرک نامیده ، و خونش را مباح مى داند . (فراموش نکنیم که مسأله توسل را همه فرقه هاى اسلامى به جز فرقه وهابى قبول دارند .)



عقیده وهّابیون درباره توسّل

مطالعه تاريخ يهوديت نشان مي‏دهد که اين قوم از ابتداي تاريخ بشريت نيز مردماني بوده‏اند انحصار طلب، تجاوزکار و خيانت‏پيشه.
در عصر حاضر نيز صهيونيسم همچون شبکه‏اي تار عنکبوتي بر صحنه گيتي تار فريب تنيده، سعي در تسلط کامل بر آدميان اين صحنه را دارد، سياستهاي استعماري صهيونيسم را در سه فصل جداگانه مورد بررسي قرار مي‏دهيم تا ابعاد سياسي، اقتصادي و فرهنگي اين تسلط بر همگان آشکار گردد.
1- دنيا بازيچه سياست‏يهود
صهيونيسم به عنوان يک ايدئولوژي، فعاليتهاي سياسي و تروريستي شبکه بين المللي بزرگ يهود را رهبري مي‏کند و اين مکتب زماني در صحنه جهاني حضور يافت که کاپيتاليسم غربي راه گذار به مرحله امپرياليسم را بر خود هموار مي‏نمود. صهيونيسم‏از همان اوان تشکيل با محافل قدرتهاي امپرياليستي همبستگي کامل داشت، البته در تکامل اسرائيل و سلطه صهيونيسم آمريکائيان ناخواسته بيش از کشورهاي ديگر، مؤثر بوده‏اند، در سال 1917 صهيونيستهاي آمريکايي با بهره‏گيري از روابط خود با حکومت واشنگتن نقش بسيار مؤثري را در تصويب اعلاميه «بالفور» بازي کردند و در سال 1922 کنگره امريکا قطعنامه « لاج - فيش‏» را که تاييدي بر اعلاميه فوق بود به تصويب رساند و با شروع اولين اقدامات سياسي در فلسطين صهيونيست‏هاي امريکايي مدعي رهبري صهيونيسم بين‏المللي شدند، طي دهه 1930 صهيونيست‏ها با بهره‏گيري فراوان از تهديد فاشيسم در اروپا دامنه تبليغات خود را گسترش دادند و جالب اين که براي تبليغ عليه نازي‏ها به همان شيوه نازيسم متوسل شدند. در کتاب «پرونده اسرائيل و صهيونيسم سياسي‏» به طرز شگفت آوري شباهت اين دو ايده مورد تشريح قرار گرفته است، اين کتاب آثار هرتزل و هيتلر را در « دولت‏يهود» و «نبردمن‏» ورق مي‏زند و از «نژاد برتر»، «اسرائيل بزرگ‏»، «آلمان بزرگ‏»، «حق تاريخي‏»، «فضاي کامل زيست‏» سخن مي‏گويد.(1)

در آغاز بيان دو نكته ضروري است.

اوّل: نگاهي كوتاه به فرهنگ ازدواج در جزيره العرب در زمان پيامبر(ص):

1ـ عرب هاي جاهلي نسبت به دختر،‌ بلكه جنس زن بي علاقه بودند، چون در محيطي كه دائم مردم با هم به جنگ و خونريزي مشغول بودند و هر كس هر قدر كه مي توانست، به ديگران ظلم روا مي داشت، خوف داشتند كه در جنگ،‌ دختران اسير شوند و باعث ننگ آن طايفه گردند، نيز به جهت وضع بد اقتصادي و اين كه دختران به فحشا رو آورند و ... به دختر علاقه اي نداشتند، بلكه دختر داري را ضد ارزش مي شمردند و بعضاً به زنده به گور كردن دختران رو مي آوردند.

2ـ چون جنگ و خونريزي در آن محيط امري متداول بود، و عرب جاهلي با اندك بهانه اي يك ديگر را مي كشتند، حاصل به هم خوردن تعادل جمعيتي بود و نسبت زنان به مردان افزايش چشمگيري پيدا مي‌كرد (چون مردان به جنگ اقدام مي كردند، نه زنان و كشته‌ها از مردان بود) كه گزينة «چند زن داشتن» را براي رهايي از مشكل عدم تعادل جمعيتي پذيرفتند. اين مشكل در اكثر نقاط از جمله در ايران هم وجود داشت، ليكن در عربستان بيشتر بود.